حمل و نقل ریلی با اتکا به شبکه‌ی خطوط راه‌آهن، گزینه‌ای کارآمد برای جابه‌جایی حجم انبوه کالا و مسافران در مسافت‌های طولانی است. این شیوه نسبت به حمل و نقل جاده‌ای، انرژی کمتری مصرف کرده و آلودگی محیطی کمتری تولید می‌کند، هرچند انعطاف‌پذیری کمتری در مسیرهای نهایی دارد و به زیرساخت‌های متمرکز وابسته است.

حمل و نقل زمینی شامل جابه‌جایی کالا و مسافر از طریق جاده (کامیون) و ریل (قطار) است. این روش به دلیل انعطاف‌پذیری، امکان دسترسی مستقیم به اکثر نقاط و هزینه‌ی مناسب برای مسافت‌های متوسط، در تجارت داخلی و منطقه‌ای حیاتی است. ایمنی و وابستگی به وضعیت زیرساخت‌ها از نکات مهم در این حوزه محسوب می‌شوند.